ับ สายตาจดจ่ออยู่ที่โคลงคู่ บางครั้งเขาก็ตื่นรู้ บางครั้งเขาก็ง่วงซึม
เสื้อคลุมยาวห้อยลงมาทั้งสองข้าง บางครั้งบางคราวก็มีสายลมแผ่วเบา พาให้เส้นผมของเขาปลิวไหวไปด้วย
ช่วงบ่าย จักรพรรดิลั่วพาลั่วซืออวี่ขี่กระบี่มา อารามรีบร้อนมุ่งหน้าขึ้นเขาไป
พวกเขาอดนอนทั้งคืน ในที่สุดก็รวบรวมโอสถวิเศษของราชวงศ์เซียนมาได้อย่างเร็วที่สุด และรีบนำมามอบให้ปรมาจารย์
ในตอนนั้นเอง สีหน้าของจักรพรรดิลั่วเปลี่ยนไปฉับพลัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “แย่แล้ว ด้านหน้ามีปราณปีศาจ!”
จักรพรรดิลั่วสีหน้าหนักอึ้ง พูดอย่างกระวนกระวายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “แย่แล้ว ถ้าปล่อยให้พวกมันรบกวนปรมาจารย์ ต่อให้ตายร้อยครั้งข้าก็ไม่อาจลบล้างความผิดได้! รีบไปขวางพวกมันเร็ว!”
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ต่างเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าขึ้นเขาไป
ราชาปีศาจนั้นเทียบเท่ากับมนุษย์ซึ่งเป็นผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิง
ส่วนจักรพรรดิลั่วมาก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ว่า หากพวกมันส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของปรมาจารย์ ปรมาจารย์โมโหโกรธพาลหนีไป จักรพรรดิลั่วต้องกระอักเลือดเป็นแน่
ตนเองหละหลวมเกินไป ไม่ได้ให้คนมาอารักขาที่นี่ไว้ ปรมาจารย์ย่อมต้องกล่าวโทษเขา
จักรพรรดิลั่วรู้สึกห
