ย่อมไม่เป็นทุกข์
เจ้าเด็กเนิร์ดนั่นใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ตนจะต้องอยู่ให้ห่างเข้าไว้
เมิ่งจวินเหลียงยังคงนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่ต่อไป สายตาเหม่อลอยจับจ้องโคลงคู่นั่น ร่างกายแลดูลอยล่องดุจปุยเมฆ
หนึ่งเดือนมานี้ เขาพบเห็นการเกิดแก่เจ็บตายมามากนัก ไม่ว่าจะเป็นพืช สัตว์ หรือมนุษย์ เขาล้วนสังเกตอย่างละเอียดลออ สัมผัสอย่างลึกซึ้ง ทว่าคำถามก็เพิ่มขึ้นมาเช่นกัน ถึงขนาดที่เริ่มแคลงใจในทฤษฎีของตนเอง
ปุถุชนจะเป็นอมตะได้จริงหรือ
ที่มาในคราวนี้ เดิมทีสิ่งที่เขาอยากถามก็ยังคงเป็นเรื่องวิถีอายุวัฒนะ
แต่ว่า ยามที่เขาเห็นโคลงคู่ที่หน้าประตูเรือนของหลี่เนี่ยนฝาน ทั้งร่างหยุดชะงักราวกับถูกฟ้าผ่า
‘ข้ามาจากโลกปุถุชน มาที่นี่เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ’
ประโยคนี้ไม่ได้หมายถึงข้าหรอกหรือ
ปรมาจารย์ถึงอย่างไรก็เป็นปรมาจารย์ คาดการณ์ได้แต่แรกแล้วว่าข้าจะถามเช่นนี้ ฉะนั้นจึงนำคำตอบมาแขวนไว้ที่หน้าประตูล่วงหน้า รอคอยการมาถึงของตน
คำง่ายๆ เพียงสิบกว่าคำ ในนั้นกลับแฝงความหมายของความเป็นอมตะ ประดุจการบรรลุธรรม ทำให้เมิ่งจวินเหลียงตื่นรู้
เขานั่งไปเรื่อยๆ ตั้งแต่รุ่งสางไปจนเที่ยงวัน
ดวงตะวันร้อนแรงขึ้นสูงกลางท้องนภา เขายังคงไม่ขย
