เง่าเต็มทีแล้ว
น่ากลัวว่าแม้แต่ราชสำนักเซียนยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวกระมัง
มิน่าเล่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นถึงได้ประจบประแจงคุณชายหลี่กันสุดชีวิต ที่แท้ก็เพราะคุณชายหลี่เป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกคนหนึ่งนั่นเอง!
ผู้ที่ตนเองอยากตอบแทนบุญคุณถึงกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ในใจของต๋าจี่พลันซับซ้อนเหลือเกิน
เดิมทีนางคิดว่าหลังจากที่แปลงกายแล้วจะแต่งงานกับหลี่เนี่ยนฝาน ให้กำเนิดและเลี้ยงดูลูก ปกปักรักษาชีวิตอันสงบสุขของเขา
ตอนนี้…คุณชายหลี่จะเห็นตนอยู่ในสายตาหรือ
ต๋าจี่เอ่ยถามอย่างกระอักกระอ่วน “คุณชายหลี่ ข้าอยู่ที่นี่ได้จริงๆ หรือ”
“ได้อยู่แล้ว เจ้าอยู่ได้อย่างสบายใจ คิดเสียว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้าน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณคุณชายหลี่ ข้าจะคอยดูแลรับใช้ท่านเป็นอย่างดี” ต๋าจี่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในใจตัดสินใจแน่วแน่ ในเมื่อตนเองไม่มีความสามารถพอที่จะตอบแทน เช่นนั้นก็ใช้วิธีการอื่นมาตอบแทน ให้ทุ่มกำลังเต็มที่เป็นวัวเป็นม้าก็ไม่เป็นไร
“ไม่ใช่ดูแลรับใช้ เราจะปฏิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียม” หลี่เนี่ยนฝานเองก็จนคำพูด
ถึงแม้ลึกๆ แล้วหลี่เนี่ยนฝานจะรู้สึกชื่นอกชื่นใจที่ได้ยินต๋าจี่พูดเช่นนั้น แต่เ
