ขาก็ยังคิดว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนความคิดของนางใหม่
“คุณชายหลี่ ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ทั้งยังยอมให้ข้าอยู่ที่นี่ ข้าย่อมต้องตอบแทนอย่างสุดกำลัง จะไปปฏิบัติต่อท่านอย่างเท่าเทียมกันได้อย่างไร” ต๋าจี่กัดริมฝีปาก น้ำตาคลอหน่วยมองหลี่เนี่ยนฝาน “หรือว่าท่านอยากไล่ข้าออกไป”
ในใจของนางยังคิดเสริมมาอีกหนึ่งประโยค ‘ท่านอาจลืมเรื่องในครานั้นที่ได้ช่วยสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวนั้นแล้วกระมัง แต่ข้าลืมไม่ได้หรอก!’
เมื่อนับรวมกับเรื่องนี้ คุณชายหลี่ได้ช่วยชีวิตนางไว้ถึงสองครั้ง อีกทั้งในยามนี้ยังยินดีให้นางพักอยู่ที่นี่ ช่วยให้นางหลบหนีจากการตามล่าของผู้คน เท่ากับว่าช่วยชีวิตนางไว้ บุญคุณนี้ ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจชดใช้คืนได้หมด
หลี่เนี่ยนฝานเห็นต๋าจี่ทำท่าจะร่ำไห้เพราะเห็นแย้งกัน จึงทำได้เพียงพูดอย่างจนปัญญาว่า “ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”
ดูสิ ผู้หญิงสมัยโบราณช่างดีและใสซื่อเพียงใด
“จริงสิ เจ้าเดินหมากเป็นไหม” อยู่ๆ หลี่เนี่ยนฝานก็ถามขึ้น
เขารู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา
อันที่จริงกิจกรรมบันเทิงของที่นี่มีน้อยนิด การเดินหมากนับว่าเป็นความสนใจหนึ่งในไม่กี่อย่างของหลี่เนี่ยนฝาน
ยามปกติเขาจะเดินหมากกับเสี่ยวไป๋ แต่เสี่ยวไ
