ป๋ก็เป็นเพียงหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง เดินหมากกับมันช่างไร้อารมณ์ เหมือนกับเล่นอยู่คนเดียว ไหนเลยจะสนุกเหมือนการเดินหมากกับคนจริง
“ไม่ค่อยเป็นเจ้าค่ะ” ต๋าจี่รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
“ไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ข้าสอนเจ้าได้” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง
ทันใดนั้นก็หยิบกระดานหมากออกมา เปิดฉากประชันฝีมือที่โต๊ะหินในเรือน
“เสี่ยวไป๋ ไปคั้นน้ำแตงโมมาสองแก้ว” หลี่เนี่ยนฝานสั่ง
ผู้หญิงต้องชอบดื่มน้ำผลไม้แน่นอน
หลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่นั่งฝั่งตรงข้ามกัน หลี่เนี่ยนฝานเดินหมากสีดำ ต๋าจี่เดินหมากสีขาว
“แกร็ก”
หลี่เนี่ยนฝานเริ่มเดินหมากก่อน
ทันทีที่วางหมากลงบนกระดาน สีหน้าของต๋าจี่ก็ชะงักงัน ทุกสรรพสิ่งเบื้องหน้าก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
ในสายตาของนาง กระดานหมากตรงหน้าขยายใหญ่ในฉับพลัน สภาพแวดล้อมโดยรอบพลันหายไป โลกทั้งใบเหลือเพียงสีดำและสีขาว
ทั้งสองสีพัวพันกันไม่เลิกรา ถึงกับมีรสชาติของมรรคาเต็มเปี่ยม
นี่คือ…วิถีแห่งหยินหยาง?
หัวใจของต๋าจี่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง วิถีแห่งหยินหยางกดทับจนนางหายใจไม่ออก กว่าจะเดินหมากแต่ละตัวได้นั้นแสนยากเย็น
ไม่ทันไร นางก็เหงื่อกาฬโซมกาย แม้แต่แรงจะวางหมากก็ยังไม่มี
แม้ว่าพลังบำเพ็ญของนางจะส
