าจ้าว มีอะไรหรือ”
“กาต้มยานั่น…อย่างน้อยก็ต้องเป็นอาวุธเซียน!” จ้าวซานเหอน้ำเสียงขมขื่น “ข้าไม่ประมาณตน อยากดูว่าปรมาจารย์กำลังตุ๋นยาอะไรอยู่ พริบตาเดียวกระแสจิตก็ถูกดูดกลืนหายไปส่วนหนึ่ง”
“อะไรนะ”
ทุกคนสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ไป๋อู๋เฉินและจักรพรรดิจึงทดลองรอบหนึ่ง พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
พวกเขาจ้องมองกาต้มยานั้นเขม็ง ครานี้จึงพบว่าไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นกาต้มยาสุดแสนจะธรรมดา หากมองให้ละเอียด ก็จะมีมนต์เสน่ห์ของความเก่าแก่ลอยล่องออกมา นำพากลิ่นอายรุนแรงยุ่งเหยิง พลอยให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“ใช่แล้วละ สิ่งที่ปรมาจารย์ใช้จะเป็นของธรรมดาไปได้อย่างไร” ไป๋อู๋เฉินตื่นรู้ในทันใด เขานึกถึงเครื่องฟอกอา
กาศและเครื่องกรองน้ำ ไหนเลยจะไม่ใช่สิ่งอัศจรรย์เล่า?
ลั่วซืออวี่เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “คุณชายหลี่ ยานั้น…เตรียมไว้ให้ใครหรือ”
“ตอนข้าออกไปข้างนอก เจอคนที่ถูกฟ้าผ่าจนบาดเจ็บเข้าน่ะ เลยช่วยพากลับมา” หลี่เนี่ยนฝานบอก
เขาหยิบหม้อยา เทยาออกมาถ้วยหนึ่ง เดินออกจากห้อง
อยู่ๆ หลี่เนี่ยนฝานก็พูดขึ้นว่า “จริงสิ พวกท่านเข้ามาเถอะ ไม่แน่ว่าอาจช่วยได้”
คนกลุ่มนี้เป็นผู้บำเพ็ญเซียน อาจจะมีวิธีรักษาที่ดีก็
