ท้องฟ้าเหนือสำนักเซียนวั่นเจี้ยน
ชายชราคนหนึ่งเหยียบย่างขึ้นกระบี่วิเศษชีซิง(เจ็ดดารา) ชายเสื้อโบกสะบัด ขี่ทะยานออกไป
ใบหน้าของเขาแขวนรอยยิ้ม สำราญใจอย่างบอกไม่ถูก
“ไป๋อู๋เฉิน ข้าออกมาจากการกักตนแล้ว”
จ้าวซานเหอหัวเราะลั่น อายปราณของขั้นชูเชี่ยวแผ่ซ่าน เบิกบานเป็นที่สุด
“ผู้เฒ่าจ้าว ท่านทะลวงขั้นชูเชี่ยวเร็วเพียงนี้เชียว?” ปราณกระบี่ฟาดผ่านฉับพลัน นำพาไป๋อู๋เฉินไปอยู่เบื้องหน้าของจ้าวซานเหอ
อายุของผู้บำเพ็ญเซียนนั้นยืนยาว การปิดด่านกักตนอย่างน้อยก็สิบปี อย่างมากก็ร้อยปี หากเป็นการปิดด่านกักตนเพื่อทะลวงขั้น ย่อมต้องใช้เวลายาวนานกว่านั้น
จ้าวซานเหอใช้เวลาปิดด่านเพียงหนึ่งเดือนก็ทะลวงขั้นสำเร็จแล้ว
จ้าวซานเหอลูบเครา กล่าวกลั้วหัวเราะ “ข้าสู้เจ้าไม่ได้ แค่คืนเดียวเจ้าก็สำเร็จแล้ว”
“นี่เป็นเพราะได้รับคำชี้แนะจากปรมาจารย์แท้ๆ ” ไป๋อู๋เฉินอุทานออกมา
จ้าวซานเหอพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “ใช่แล้ว ระดับของปรมาจารย์ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจินตนาการได้จริงๆ แนะนำเพียงนิดเดียว ก็ทำให้พวกเราทะลวงจากขั้นหยวนอิงถึงขั้นชูเชี่ยวได้ เหนือกว่าเคล็ดวิธีของเซียนเสียอีก”
สีหน้าของไป๋อู๋เฉินพลันหนักอึ้งข
