ไม่ต้องสงสัย
นัยน์ตางดงามของลั่วซืออวี่ถลึงใส่หลินชิงอวิ๋น พูดเสียงเย็นชา “ต้องเป็นเพราะเจ้าลอบปิดบังข่าวคราวเป็นแน่”
ด้วยชื่อเสียงดังกระหึ่มของบันทึกท่องประจิมแล้ว ไม่มีทางที่นางจะไม่ได้ข่าวคราวเลยสักนิดเดียว
“ปรมาจารย์ปลีกวิเวกในร่างของปุถุชน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบโอ้อวด ข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้คนไปรบกวนเขา” หลินชิงอวิ๋นยิ้มบางพลางเอ่ย
ลั่วซืออวี่กัดฟันกรอดอย่างจนปัญญา
ตอนนี้นานนานกลับมาเป็นปกติแล้ว เรื่องบันทึกท่องประจิมของหลี่เนี่ยนฝานก็เล่าจบแล้ว เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้ฟังแล้ว
ไป๋อู๋เฉินกล่าวปลอบ “แม่นางลั่วไม่ต้องเศร้าใจไป ข้างกายคุณชายหลี่มีบัณฑิตคนหนึ่ง ได้จดบันทึกเรื่องบันทึกท่องประจิมไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ ในหนังสือเล่มนี้มีหลักคำสอนอันยิ่งใหญ่ ข้าเองก็อยากไปยืมมาอ่านบ้าง”
“บัณฑิตที่มีคุณสมบัติที่จะติดตามคุณชายหลี่ เกรงว่าจะไม่ธรรมดาเช่นกัน” จักรพรรดิเอ่ย
ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า กล่าวอย่างหนักแน่น “ข้าเคยสังเกตบัณฑิตคนนี้ เขาเรียกตนเองว่าเป็นเด็กรับใช้ของคุณชายหลี่ ดูภายนอกเป็นเพียงปุถุชน ทว่าบางครั้งก็จ้องมองใบไม้ร่วงหล่น มองแผ่นฟ้า ทั้งยังมักจะเข้าไปปะปนอยู่ในโลกโลกีย์ ไม่ว่าจะม
