หลังสายฝนกระหน่ำหยุดลง น้ำในทะเลสาบก็เชี่ยวกราก ไหลเร็วลงสู่ที่ต่ำ
หลี่เนี่ยนฝานไม่กล้าอยู่ใกล้น้ำมากเกินไป จึงให้ต้าเฮยเดินนำ
“โฮ่งๆๆ”
ต้าเฮยซึ่งอยู่ด้านหน้าชะงักฝีเท้าในทันใด หันหน้ามาหาหลี่เนี่ยนฝานพร้อมเห่าเรียกเสียงดัง
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย อดเร่งฝีเท้าไม่ได้ “ต้าเฮย เจออะไรใช่ไหม”
เขาเงยหน้าทอดสายตาออกไปไกล นัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ
ในระยะร้อยเมตรตรงหน้า คล้ายกับว่าจะมีร่างหนึ่งนอนอยู่
เขาไม่กล้านิ่งนอนใจ สาวเท้ารุดรีบเข้าไป
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาถึงกับเป็นหญิงสาวร่างเปลือยเปล่าคนหนึ่ง
ผิวพรรณขาวนวลดุจเกล็ดหิมะไร้ซึ่งมลทินออกแดงระเรื่อ ประหนึ่งกำลังเรืองแสงเปล่งปลั่ง เรือนผมตรงยาวดำขลับแผ่อยู่บนพื้น คิ้วโก่งงามเหนือดวงตาปิดสนิท แพขนตาไหวน้อยๆ ริมฝีปากบางนุ่มชวนหลงใหลราวกับกลีบกุหลาบ
งดงาม งดงามเป็นที่สุด
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แวบแรกที่หลี่เนี่ยนฝานเห็นหญิงสาวผู้นี้ ในสมองของเขาก็พลันนึกถึงประโยคหนึ่ง
แผ่นดินเกิดหายนะ ประชาชนตกยาก!
ซูต๋าจี่[1]!
ความงามของนางเหนือกว่าหลินชิงอวิ๋นและลั่วซืออวี่
ดวงตาของหญิงสาวปรือขึ้นเล็กน้อย มองหลี่เนี่ยนฝานค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ร่างอันพร่
