ร็จ แต่ชะตาชีวิตของนางก็ได้แตกสลายไปแล้ว ทำได้เพียงยื้อชีวิตไว้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย หนึ่งเดือนก็คงอยู่ไม่ถึงด้วยซ้ำไป
จิ้งจอกหกหางปาดน้ำตา ถึงแม้จะรับปากไว้แล้วว่าจะปล่อยหลี่เนี่ยนฝานไป แต่มันก็มีแผนในใจของตนเอง
นางทำตามความปรารถนาของพี่สาว ส่งนางไปยังเบื้องหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน ทว่าตั้งใจไม่สวมเสื้อให้ เพื่อหยั่งเชิงนิสัยของหลี่เนี่ยนฝาน
หากหลี่เนี่ยนฝานมีใจคิดไม่ซื่อ มันจะได้ฆ่าหลี่เนี่ยนฝานได้อย่างเปิดเผย!
น่าเสียดาย ยามที่หลี่เนี่ยนฝานนำเสื้อของตนเองมาห่มให้พี่สาวของตน มันก็กัดฟันกรอดอย่างเคืองโกรธ ในใจยิ่งทวีความเจ็บปวด
หลี่เนี่ยนฝานมองหญิงสาว ถามว่า “ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เล่า”
“ข้า…” หญิงสาวเพิ่งเอ่ยปาก เลือดก็ไหลออกมาที่มุมปาก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว พักผ่อนก่อน”
หลี่เนี่ยนฝานช่วยเช็ดเลือดที่มุมปากให้กับหญิงสาว พลางพูดว่า “ข้าเดาว่าเจ้าเพิ่งถูกแรงของอัสนีบาตกระทบเข้ากระมัง เมื่อครู่ต้องมีผู้บำเพ็ญเซียนต่อสู้กันเป็นแน่ ผู้หญิงอ่อนแออย่างเจ้าควรหลบอยู่ให้ห่าง อันตรายเกินไปแล้ว”
หญิงสาวมองหลี่เนี่ยนฝาน ผงกศีรษะเบาๆ
“ไปเถอะ ไปที่บ้านข้า ข้า
