กใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบา “นึกไม่ถึงว่าจะมีปีศาจที่เลือก
แปลงกาย ไม่พบเห็นมาเป็นร้อยปีแล้วกระมัง”
“ปีศาจตนนี้ยอมละทิ้งตบะนับพันปี ยอมเสี่ยงเผชิญหายนะจากสวรรค์เพื่อแปลงกาย หาได้ยากจริงๆ” จงซิ่วพูดพลางพยักหน้า
ปีศาจกลายร่าง ตายเก้ารอดเพียงหนึ่ง มักจะเป็นปีศาจที่เคราะห์ดีรอดมาได้
ต้องมีความอาจหาญระดับใดถึงจะเลือกกลายร่าง
“เสด็จแม่ ท่านดูทิศทางของสถานที่นั้นสิเพคะ คล้ายกับว่าจะห่างจากที่อยู่ของปรมาจารย์ไม่มาก” หว่างคิ้วของ
ลั่วซืออวี่ขมวดมุ่นเล็กน้อย มองพินิจเส้นขอบฟ้า
จงซิ่วพยักหน้า “ใกล้มากจริงๆ ไม่รู้ว่าจะรบกวนการบำเพ็ญตบะของปรมาจารย์หรือไม่”
“เสด็จแม่ เรื่องใหญ่เช่นนี้ต้องดึงดูดคนมานับไม่ถ้วนเป็นแน่ ข้าต้องไปดู เพื่อไม่ให้พวกหน้ามืดตามัวไปรบกวนท่านปรมาจารย์” ลั่วซืออวี่พูดอย่างหนักแน่น
ขณะที่นางพูดอยู่นั้นเอง องค์จักรพรรดิก็กระวีกระวาดเข้ามาจากด้านนอก
“ซืออวี่ พ่อไปกับเจ้าด้วย! สถานที่บำเพ็ญตบะของปรมาจารย์ห้ามผู้ใดเข้าไปรบกวน!” น้ำเสียงของจักรพรรดิยืนกรานแข็งกร้าว “นี่เป็นปณิธานของทั้งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง!”
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วชะงักงัน
“เสด็จพ่อ ท่านไม่ไปดูสถานที่เกิดด่านเคราะห์หรือเพคะ” ลั่วซืออวี่ถาม
ยามน
