ไป๋อู๋เฉินรู้สึกว่าปากแห้งผาก สมองชาหนึบ
ตนค้นพบเรื่องที่ยิ่งใหญ่แล้ว!
เขาคีบผักกาดขาวหนึ่งใบขึ้นมา ต้มเสร็จแล้วจึงใส่เข้าปาก
ค่อยๆ เคี้ยวเบาๆ น้ำแกงในผักกาดขาวก็พุ่งออกมา กลิ่นหอมหวนกระจายเต็มช่องปาก
หลังจากนั้นทำนองมรรคาก็ถาโถมเข้าในห้วงสำนึกเช่นกัน ทำให้เขาสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย!
ไม่ผิดแน่ ผักนี้ถึงกับแฝงไปด้วยทำนองมรรคา!
ไป๋อู๋เฉินขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายจับจ้องไปยังผักเหล่านั้น
ถูกต้องแล้ว นี่ต้องเป็นการทดสอบที่ปรมาจารย์จัดขึ้นมาแน่!
ปรมาจารย์จงใจเตรียมเนื้อและผัก ถึงแม้จะเป็นเนื้อปีศาจ ทว่าสิ่งที่ล้ำค่ากว่าก็คือผัก
เป็นไปได้ว่าความสนใจของทุกคนล้วนไปรวมอยู่ที่เนื้อปีศาจ จึงเมินผักไปเสียสนิท พลาดโอกาสครั้งสำคัญ
ไปเสียอย่างนั้น
‘ข้านั้นแสนโง่เขลา รู้ทั้งรู้ว่าทุกๆ ที่ในโลกของปรมาจารย์เต็มไปด้วยการทดสอบ แต่เพิ่งจะมาตระหนักรู้เอาตอนนี้’ ไป๋อู๋เฉินรำพันในใจ จากนั้นก็คีบเห็ดหอมชิ้นหนึ่งลงต้มในหม้อ
จ้าวซานเหอและคนอื่นกำลังกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลิน ไม่นานก็พบพิรุธของไป๋อู๋เฉิน
เจ้าคนนี้มันเป็นบ้าอะไร เริ่มมาก็กินผักเชียว
“ไป๋อู๋เฉิน เจ้าเป็นอะไร ไม่กินเนื
