ดา แต่ผักเหล่านี้เป็นถึงสิ่งที่คุณชายหลี่เก็บมาเอง! หรือพูดได้ว่า ผักนี่สิถึงจะเป็นสิ่งที่เซียนควรกิน! ก่อนหน้านี้ตนมัวแต่จดจ่ออยู่กับการกินเนื้อ ทำให้มองข้ามสิ่งที่เซียนนำมา โง่เง่าเสียจริง!’
หลินชิงอวิ๋นมองไปยังผักบนโต๊ะซึ่งถูกไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอสวาปามไปกว่าครึ่ง พลันปวดใจจนหน้าบูดบึ้ง
นั่นต้องเป็นทำนองมรรคาที่มากเพียงใดกัน!
นางสงวนท่าทีมาตลอด ทว่ายามนี้กลับยากที่จะนิ่งสงบ นางเป็นถึงเทพธิดา ย่อมต้องเข้ารวมศึกชิงอาหารด้วยแล้ว
ทิศทางลมแปรเปลี่ยนฉับพลัน ทำให้หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจเล็กน้อย “พวกท่านไม่กินเนื้อแล้วหรือ”
“คุณชายหลี่ พวกข้ากินผักก็พอแล้ว” ไป๋อู๋เฉินรีบพูด
จ้าวซานเหอกินไปพลางเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายหลี่ ข้าพบว่าผักนับว่าเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดแล้ว ท่านไม่ต้องสนใจข้า
หรอก”
“คุณชายหลี่ ที่จริงแล้วข้าชอบกินผักที่สุด” ซูหย่ากล่าว
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า ขี้เกียจจะใส่ใจพวกเขา
ดูท่าแล้วผู้บำเพ็ญเซียนในโลกบำเพ็ญเซียนนี้จะไม่ใช่แค่เป็นมิตร แต่ยังแปลกมากด้วย
หลังกินอาหารมื้อนี้ พวกไป๋อู๋เฉินก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของตนอุ่นขึ้น เป็นความสบายที่ไม่อาจบรรยายได้
ประสิทธิภาพเหนือกว่
