าปราณโอสถใดๆ เสียอีก
ไป๋อู๋เฉินลุกขึ้นยืน คำนับหลี่เนี่ยนฝานอย่างจริงใจพร้อมเอ่ย “คุณชายหลี่ อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ข้าเกิดมา โปรดรับการคำนับจากข้าด้วย!”
“คุณชายหลี่ บุญคุณครั้งใหญ่ไม่อาจทดแทนเพียงการขอบคุณ ข้าจ้าวซานเหอแม้ว่าจะไม่เก่งกาจ แต่หากท่านต้องการเรียกใช้บอกข้าได้เสมอ!” จ้าวซานเหอเองก็เอ่ยปากบอก คนอื่นๆ ต่างก็กล่าวขอบคุณกันเซ็งแซ่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเคารพและจริงใจ
แม้พวกเขาจะพร่ำเตือนสติตนเองว่าให้มองคุณชายหลี่เป็นปุถุชน ปฏิบัติต่อเขาตามปกติ ทว่าในยามนี้ พวกเขาก็ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นได้
เมื่อปุถุชนพบเทพเซียน จะทำตัวสุขุมได้อย่างไรหนอ
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วน้อยๆ “ก็แค่หม้อไฟมื้อเดียว ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้น ตอบทงตอบแทนบุญคุณอะไร เลยเถิดไปใหญ่แล้ว”
คนกลุ่มนี้ก็ดูปกติดีนี่ ทำไมสมองมีปัญหาไปได้
“คุณชายหลี่ อาหารมื้อนี้อร่อยเหลือเกิน พวกข้าจึงหยุดปากไม่ได้ เสียมารยาท เสียมารยาทแล้ว” ไป๋อู๋เฉินรีบพูดขึ้นมา
“ตื่นตูมไปแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานส่งเสียงฮึดฮัด ผู้บำเพ็ญเซียนประหลาดกว่าปุถุชนซะอีก
ไป๋อู๋เฉินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบขอโทษขอโพย
เฮ้อ ต้องโทษต
