ัวเองที่ตื่นเต้นเกินไปหน่อย ทำให้ปรมาจารย์ไม่พอใจ
ปรมาจารย์ปรารถนาที่จะบำเพ็ญตบะในร่างของปุถุชน ต่อไปตนเองจะไม่ทำเรื่องต้องห้ามอีก
แม้จะเป็นเพียงอาหารมื้อเดียว แต่กลับทำให้พวกเขามีทำนองมรรคาเปี่ยมล้นโคจรอยู่ทั่วทั้งร่างกาย
ด้วยต้องกลับไปปิดด่านกักตนย่อยพลัง พวกเขาจึงกล่าวลาหลี่เนี่ยนฝานแล้วรีบร้อนออกมา
หลังออกมาจากเรือนสี่ประสาน จ้าวซานเหอก็มองไป๋อู๋เฉินอย่างซึ้งใจ “ไป๋อู๋เฉิน เจ้าแนะนำให้ข้ารู้จักคุณชายหลี่ในครานี้ติดหนี้น้ำใจแล้ว! ขอบคุณ!”
บุญคุณครั้งนี้เท่ากับวาสนาอันยิ่งใหญ่ ในความจริงแล้วไม่อาจทดแทนได้
“เป็นอย่างไร ดูจากอายปราณของท่าน คงใกล้ทะลวงขั้นแล้ว?” ไป๋อู๋เฉินกล่าวกลั้วหัวเราะ
ได้รับความช่วยเหลือจากปรมาจารย์ระดับนี้ ต่อให้เป็นเพียงหมูตัวหนึ่งก็สำเร็จเป็นเซียนได้
ไป๋อู๋เฉินหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ เช่นนั้นข้าจะรอข่าวดีของท่าน”
พวกเขาแยกย้ายกันที่เชิงเขา หันหลังกลับไปเหลือบมองเขาลูกนี้ ในใจของพวกเขาได้ยกให้ที่นี่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว!
ทว่า บนภูเขาซึ่งห่างจากเขาลูกนี้ออกไปไม่ไกล
สุนัขจิ้งจอกสีขาวปลอดดุจหิมะสองตัวกระโจนลงมาจากต้นไม้ต้นหนึ่ง ขนนุ่มปลิวโบกตามสายสม กำลังเหม่อมอง
