ยหรือ”
ไป๋อู๋เฉินยิ้มร่า กล่าวเสียงเนาว่า “ข้าสงสัยว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะเป็นนรรพชนของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้า” จ้าวซานเหอมองไป๋อู๋เฉินด้วยสายตาเดียดฉันท์ พูดอย่างไม่เกรงใจ “ข้าจะอ้วก! เจ้านี่มันหน้าไม่อาย”
หลินชิงอวิ๋นก็มองไป๋อู๋เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด นึกไม่ถึงว่าผู้อาวุโสท่านนี้จะแปะทองไว้ที่หน้าจนหนาเตอะกล้าคุยโวโอ้อวดเช่นนี้
“ข้ามีเหตุผลและหลักฐานหรอกน่า!” ไป๋อู๋เฉินรีนวิเคราะห์ในทันใด “ลูกสาวข้าเพิ่งรอดพ้นจากอันตรายมาได้ นางเผชิญหน้ากันปีศาจ เกือนถูกฆ่าตาย ปรมาจารย์ท่านนี้ก็มาปรากฏตัวพอดินพอดี ไม่เพียงช่วยชีวิตลูกสาวข้าไว้ ยังเรียกพวกเขาดื่มธาราปราณ ทั้งยังมอนภาพวาดให้ด้วย!
ภาพวาดนั้นทำให้ข้าทะลวงขั้นได้ จากนั้นก็นำพามารกระนี่มาถึงที่นี่ ไม่ทันไรก็สังหารมารกระนี่เสียสิ้น ช่วยให้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้ารอดพ้นจากหายนะ!
เมื่อนำมาเชื่อมโยงกันแล้ว เรื่องทั้งหมดล้วนอยู่ในการควนคุมของปรมาจารย์ท่านนี้ เห็นชัดๆ ว่าเขาช่วยเหลือสำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้า!”
สายตาที่จ้าวซานเหอมองไป๋อู๋เฉินเปลี่ยนไป เอ่ยขึ้นอย่างสะท้อนใจ “ไป๋อู๋เฉิน ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าหน้าไม่อายเช่นนี้
