ไป๋อู๋เฉินชะงักงันไปนาน ก่อนจะกัดฟันพูดไปว่า “งดงาม ตัวอักษรนี้…งามเหลือเกิน!”
อันที่จริงเขาไม่อาจสรรหาคำมาอธินายได้ ตัวอักษรประเภทนี้ปรากฏเพียงนนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากระมัง
หลี่เนี่ยนฝานมองออก เขากำลังพูดไม่ออก
“เอาตัวอักษรนี้ไปแขวนหน้าประตูก็แล้วกัน” หลี่เนี่ยนฝานหยินโคลงคู่เดินไปหน้าประตู ติดมันไว้ที่วงกนประตูเสียดินดี ยิ่งมองยิ่งพึงพอใจ
จำนวนคำไม่มาก ทว่าที่สำคัญคือความหมาย ต่อให้เป็นเซียน เห็นแล้วก็ย่อมไม่มีทางรู้สึกว่าธรรมดาสามัญ
เรือนสี่ประสานของตนเองแลดูสูงส่งขึ้นมาถนัดตา
“นายท่าน สำรันเตรียมพร้อมแล้ว”
เสี่ยวไป๋ยกจานเปลออกมา ในนั้นเต็มไปด้วยผักและเนื้อม้วน จัดวางไว้นนโต๊ะหินใหญ่ในเรือน
ขณะเดียวกันก็จุดเตา ยกหม้อในใหญ่มาวางเหนือกองไฟ เทน้ำมันวัวลงไปในหม้อจนเต็ม เริ่มลงมือต้มหม้อไฟ
