ั้งที ตนเองกลับคิดหาวิธีไม่ได้ จนปัญญาจริงๆ
หลินชิงอวิ๋นดวงตาพลันเป็นประกายน้อยๆ “ข้ามีหยกบ่มวิญญาณ สามารถใช้บ่มเพาะวิญญาณของมนุษย์ พกติดตัวนานสักหน่อยไม่แน่ว่าอาจได้ผล”
“เช่นนั้นต้องใช้เวลาประมาณเท่าใด” หลี่เนี่ยนฝานมองหลินชิงอวิ๋นอย่างคาดหวัง
หลินชิงอวิ๋นจึงพูดว่า “วิญญาณนั้นรักษายากที่สุด อย่างเร็วก็สิบปี อย่างช้าก็ยี่สิบปี”
“ช้าเกินไป” หลี่เนี่ยนฝานถอนใจแผ่วเบา สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ระยะเวลาสิบปีนับว่าสำคัญมาก
“ดูแล้วคงต้องพึ่งตัวเอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าวิธีการนี้จะได้ผลไหม” เขาพึมพำกับตนเอง
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปรมาจารย์จะลงมือเองแล้วหรือ
เรื่องเล็กพรรค์นี้ไหนเลยจะคณามือปรมาจารย์จริงๆ นั่นละ เมื่อครู่เขาก็แค่ไม่อยากลงมือเท่านั้นเอง
“คุณชายหลี่ ไม่รู้ว่าพวกข้าสามารถอยู่ข้างๆ ดูท่านรักษาคนหรือไม่” หลินชิงอวิ๋นมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
อีกสามคนที่เหลือก็เช่นกัน
ได้มองดูปรมาจารย์รักษาคนอยู่ข้างๆ นี่เป็นโชคอันยิ่งใหญ่โดยแท้ หากได้รู้แจ้งเพิ่มขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก็เพียง
พอให้ใช้ไปทั้งชีวิตแล้ว
“พวกท่านอยากดูข้าช่วยคน?”
หลี่เนี่ยนฝานชะงักไปชั่วค
