บนโต๊ะ นางเลียนแบบหลี่เนี่ยนฝาน คีบผัก
ดองมาเล็กน้อยแล้วกินกับข้าวต้มเปล่า
ข้าวต้มเปล่าอันไร้รสชาติเข้ากับรสชาติของผักดองอย่างลงตัว รสชาติที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากของไป๋ลั่วซวง
“อร่อย อร่อยเหลือเกิน!”
ดวงตาของนางเป็นประกาย ภายในชั่วพริบตาเดียวก็ได้เปิดประตูสู่โลกใหม่
ข้าวต้มเปล่ากับผักดอง เป็นการจับคู่ที่สุดแสนจะเรียบง่าย ทว่ารสชาติกลับเอาชนะอาหารชั้นเลิศใดๆ ห่างไกลกันหลายขุม!
มือของนางเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คีบผักดองเข้าปากพร้อมกับข้าวต้มเปล่าอย่างคล่องแคล่ว ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา เพลิดเพลินไม่รู้เหนื่อย
ในตอนนั้น สมองของนางมีเหลืออยู่เพียงความคิดเดียว นั่นก็คือ ‘กินซะ! กินซะ!’
ใบหน้าของไป๋อู๋เฉินและซูหย่าคล้ำลงจนเขียวแล้ว
เจ้าคนท้องยุ้งพุงกระสอบนี่คือลูกสาวของตนจริงหรือ
ไม่ใช่หรอกกระมัง
เอาเถอะ พวกเขาเองก็ยอมรับว่าอยากกินเหมือนกัน
แรกเริ่มเดิมทีกลิ่นหอมของข้าวต้มขาวไม่นับว่ายั่วยวนรัญจวนใจ กระนั้นผ่านไปเรื่อยๆ กลิ่นหอมก็แทรกซึมเข้าไปในวิญญาณของพวกเขาทีละน้อย ทำให้พวกเขาน้ำลายสออย่างควบคุมตนเองไม่อยู่ ในใจบังเกิดความปรารถนา
รวมกับสีหน้าท่าทางของไป๋ลั่วซวง หัวใจของพวกเขาก็
