ซดเข้าปาก
น้ำข้าวเหนียวข้นเคลือบบนริมฝีปากของตน ไหลรินลงไปในช่องปากอย่างนุ่มลื่น ความรู้สึกอ่อนโยนพลันแผ่ซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย
อร่อย!
รสสัมผัสเลิศล้ำเข้ากับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของข้าวต้มเปล่า ทำให้ปรางแก้มของไป๋ลั่วซวงแดงระเรื่อขึ้นมา
ขณะเดียวกัน นางก็พบว่าน้ำที่ใช้ทำข้าวต้มนั้นก็คือธาราปราณที่ดื่มไปเมื่อคราวก่อน!
นี่เป็นข้าวต้มเปล่าซะที่ไหนกันล่ะ นี่มันยอดสุราธาราหยกที่เหล่าเซียนกินกันชัดๆ!
รสอร่อยเช่นนี้ นางจึงพยายามโน้มน้าวพ่อแม่ของตน “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านก็กินสักหน่อยเถิด ข้าวต้มนี้อร่อยเหลือเกิน อร่อยมากๆ!”
นางไม่กล้าเอ่ยเรื่องธาราปราณ เพียงแต่บอกใบ้อย่างอ้อมๆ
“เจ้ากินไปเถอะ ไม่ต้องพูด!” ไป๋อู๋เฉินโกรธจนหน้าแดงก่ำ
ทำให้ขายหน้าปรมาจารย์แล้วไม่ใช่รึ ถ้าหากปรมาจารย์เกิดภาพจำที่ไม่ดีกับพวกเขาจะทำอย่างไร
ไป๋ลั่วซวงจนปัญญา ทำได้เพียงกินข้าวต้มต่อไป
“อาหารเช้าของข้าอาจจืดชืดไปหน่อย คีบผักดองไปกินกับข้าวต้มก็แล้วกันนะ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย
เขาปลูกผักหลากหลายชนิดไว้หลังเรือน ผักดองนี้เขาก็ดองเอง โลกเซียนไม่มีให้กิน
“ผักดอง? คืออะไรหรือ” ไป๋ลั่วซวงมองไปยังผักดองจานเล็กซึ่งวางอยู่
