องชิมสักหน่อย
“ลั่วซวง เจ้ากินข้าวเช้าที่บ้านมาแล้วไม่ใช่หรือ?” ซูหย่ารีบดึงบุตรสาวของตนไว้
เหตุใดเด็กคนนี้ถึงทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้ ก็แค่ข้าวต้มชามหนึ่งไม่ใช่หรือ อดทนอีกหน่อย กลับบ้านไปค่อยกินก็ยังได้ แค่คำพูดตามมารยาทของปรมาจารย์ ไฉนคิดเป็นจริงเป็นจังไปได้
“ลั่วซวง อย่าก่อเรื่อง!” ไป๋อู๋เฉินรีบเอ่ยตักเตือน
ไป๋ลั่วซวงย่นปากอย่างน้อยใจ พ่อแม่ของนางต้องลืมไปแล้วเป็นแน่ ว่าน้ำที่คุณชายหลี่ดื่มเป็นถึงธาราปราณ อาหารที่กินมีหรือจะด้อยกว่า? พวกเขาไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของตนในตอนนี้หรอก
“ฮ่าๆๆ ก็แค่ข้าวต้มชามเดียว เกรงใจอะไรกัน”
หลี่เนี่ยนฝานคิดเพียงว่าลั่วไป๋ซวงน่ารักดี เขากล่าวกลั้วหัวเราะ “เสี่ยวไป๋ ตักข้าวต้มให้แม่นางไป๋หนึ่งชาม!”
ไป๋ลั่วซวงแลบลิ้น นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหลี่เนี่ยนฝาน
เมื่อรับข้าวต้มจากมือของเสี่ยวไป๋ ไป๋ลั่วซวงก็มองประเมินอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ก็พบว่าข้าวเม็ดอวบอิ่มทุกเม็ดซึ่งแช่อยู่ในน้ำข้าวสีขาวดุจน้ำนม ส่องประกายแสงของอัญมณี ราวกับเป็นดวงดาวก็มิปาน
ถึงแม้จะเป็นเพียงข้าวต้มเปล่าเพียงชามเดียว แต่ไป๋ลั่วซวงก็เชื่อว่ารสชาติอันโอชะจะต้องไม่ทำให้ตนผิดหวัง
นางยกชามขึ้นมา ค่อยๆ
