าคอยอธิบายให้ทุกคนที่เจอฟังว่านี่คือเคล็ดวิชาระดับสูงไม่ได้หรอก ก็เหนื่อยตายแย่น่ะสิ
ไป๋ลั่วซวงแอบดึงหลินชิงอวิ๋นมากระซิบบอก “ศิษย์พี่หญิงหลิน ใจเย็นหน่อย ที่เรือนของปรมาจารย์แห่งนี้ไม่มีสิ่งใดไม่น่าอัศจรรย์ แต่ต้องคิดเสียว่าที่นี่คือโลกมนุษย์ อย่าเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการบำเพ็ญเซียน!”
หลินชิงอวิ๋นถึงจะสังเกตได้ว่าสีหน้าของหลี่เนี่ยนฝานผิดปกติ จึงอดกล่าวโทษตัวเองไม่ได้ ไม่น่าตื่นตูมเช่นนี้เลย
หลี่เนี่ยนฝานกลับไปนั่งที่โต๊ะอีกครั้ง เขายังกินอาหารเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มอีกครึ่งชามไม่หมด ทว่าเมื่อเห็นทั้งสี่คนยืนอยู่ด้านข้าง ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนครามครัน
จึงเอ่ยเชื้อเชิญ “หรือว่า…พวกท่านก็มากินด้วยกันสิ?”
“ไม่เป็นไร” ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ รีบส่ายหน้า
ถึงแม้กลิ่นจะหอมยวนใจมาก แต่พวกเขาไม่ใจกล้าหน้าหนาถึงขั้นนั้น ใครจะรู้เล่าว่าจะไปล่วงเกินปรมาจารย์หรือเปล่า
“คือว่า ข้าอยากลองชิมดู”
อยู่ๆ ไป๋ลั่วซวงก็เอ่ยขึ้นเบาๆ
นางกัดริมฝีปาก ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่นางกัดฟันพูดออกมา
เครื่องกรองน้ำและเครื่องฟอกอากาศในครั้งก่อนตราตรึงใจนางเหลือเกิน นางมีความรู้สึกว่าสิ่งที่ปรมาจารย์กินต้องไม่ธรรมดา ไม่ว่าอย่างไรก็อยากล
