็ชอบภาพวาดของฉัน คิดแล้วพ่อแม่ของไป๋ลั่วซวงคงเป็นผู้ที่ชื่นชอบภาพเขียน ถึงได้มาเยี่ยมเยือนด้วยตัวเอง
เขารู้สึกปกติมาก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ต้องมีงานอดิเรกเหมือนกัน และฝีมือการวาดภาพของตนเองก็ได้รับการรับรองจากระบบแล้ว ฉายานามว่าจิตรกรเทพไม่ใช่ว่าได้มาฟรีๆ ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนถูกอกถูกใจได้นั้นไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมาย
“รบกวนแล้ว” ไป๋อู๋เฉินกล่าวด้วยความเคารพ
“คุณชายหลี่ ข้าชื่อว่าหลินชิงอวิ๋น เป็นเพื่อนของไป๋ลั่วซวง ติดตามพวกเขามาเยี่ยมเยือนท่าน” หลินชิงอวิ๋นประหม่าจนพูดจาสะเปะสะปะ
หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “เชิญเข้าไปข้างในก่อนเถิด”
เขาลอบคิดในใจว่าสาวงามมาอีกคนหนึ่งแล้ว ทะลุมิติมาห้าปีไม่เคยเจอแม้แต่คนเดียว ช่วงนี้สาวงามเริ่มทยอยกันมาแล้ว
“ยินดีต้อนรับแขกทุกท่าน” เสี่ยวไป๋ต้อนรับทุกคนในฐานะพ่อบ้าน
ไป๋อู๋เฉินและซูหย่าได้ฟังเรื่องของเสี่ยวไป๋มาจากไป๋ลั่วซวงแล้ว แม้ว่าจะตกใจก็ยังวางมาดสุขุม
หลินชิงอวิ๋นกลับต่างออกไป ร่างบางของนางสั่นเทิ้ม ดวงตาคู่สวยจ้องมองเสี่ยวไป๋ก่อนจะร้องด้วยความตกใจ “อาวุธวิญญาณ!”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง ขี้เกียจอธิบายแล้ว ปล่อยนางไปก็แล้วกัน
คงจะม
