ลั่วซืออวี่เดินไปใจอย่างอัดอั้นตันใจ ด้านหลี่เนี่ยนฝานก็กลับสู่ชีวิตละทางโลกอีกครั้ง
ดีดฉิน ปลูกดอกไม้ ตกปลา มีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมาก็จะประพันธ์บทกลอนวาดภาพ ดึ่มด่ำในอารมณ์สุนทรีย์
ในวันนี้ เขานั่งตกปลาอยู่ข้างสระน้ำหลังบ้าน ต้าเฮยนอนอยู่ข้างเท้าของเขา จ้องมองไปในสระเงียบๆ
“น่าแปลก ทุกเดือนฉันจะปล่อยลูกปลาลงไป ทำไมตกไม่ได้ปลาเลยล่ะ”
หลี่เนี่ยนฝานจับเบ็ดตกปลา คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม มองไปยังต้าเฮยด้วยความเคลือบแคลงใจ “แกแอบขโมยกินใช่ไหม ฉันจำได้ว่าตอนแรกฉันก็ปล่อยปลาคาร์ปสีทองลงไปแล้วหนิ ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา”
ต้าเฮยคลานขึ้นมาตัวสั่นงก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา ส่ายหน้าราวกับเป็นมนุษย์
“ดูท่าน่าจะต้องลงเขาไปซื้อลูกปลามาอีกสักหน่อยแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เมื่อเห็นว่าตกปลาไม่ได้ จึงเก็บเบ็ดตกปลา ลุกขึ้นลงจากเขา
การตกปลาทำให้คนเรารู้สึกเงียบสงบผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ หลี่เนี่ยนฝานชื่นชอบความรู้สึกแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาชอบรสชาติสดใหม่ของเนื้อปลา น่าเสียดายที่วันนี้อดกินซะแล้ว
“เสี่ยวไป๋ นายอยู่เฝ้าบ้านนะ”
“ได้ครับ นายท่านที่รัก”
หลี่เนี่ยนฝานและต้าเฮย คนหนึ
