นฝานไม่กล้าชักช้าร่ำไร และไม่กล้าหยุดพัก
ปีศาจกินคนนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าไปช้าละก็ นานนานไม่รอดแน่!
“นานนานจะต้องไม่เป็นอะไร” หลี่เนี่ยนฝานพึมพำ
ในตอนนั้นเอง ต้าเฮยซึ่งตามติดเขามาตลอดก็เร่งฝีเท้าอย่างฉับพลัน กลายเป็นเพียงเงาดำ พุ่งปราดเข้าไปบนภูเขา
“ต้าเฮย แกทำอะไรน่ะ นี่ไม่ใช่เวลามาวิ่งเล่นนะ หยุดเดี๋ยวนี้!”
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนลั่น แต่กลับเห็นต้าเฮยหายไปต่อหน้าต่อตา เขาอดเอ่ยอย่างร้อนรนไม่ได้ “เจ้าหมาโง่! จะรีบไปไหนของมัน”
………………………………………….
