ึกเซียน แต่ยังเป็นสาวงาม หลี่เนี่ยนฝานไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ ผูกมิตรเพิ่มขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องที่ดี
“ขอบคุณ” ลั่วซืออวี่พาสาวใช้เข้ามา
เมื่อเข้ามาจากประตูใหญ่ก็ถึงเรือนด้านใน เบื้องหน้าเป็นทางเดินสายเล็กที่ปูด้วยหินกรวดทอดยาวตัดสลับกันไป โดยรอบยังปลูกดอกไม้นานาชนิด ส่งกลิ่นหอมรัญจวน ชวนให้รู้สึกสบายตาสบายใจ
ตรงกลางของเขตเรือนเป็นศาลาหลังหนึ่ง โอบล้อมด้วยโถงใหญ่และห้องหับของเรือนสี่ประสาน
ไม่รู้ว่าคิดเองหรือเปล่า ลั่วซืออวี่รู้สึกว่าทันทีที่เข้ามานั้น จิตใจของตนก็พลันสงบลง เรือนหลังนี้คล้ายกับมีพลังบางอย่างที่สามารถทำให้จิตใจของคนโปร่งโล่งนิ่งสงบลงได้
หุ่นยนต์ออกมาจากห้อง พูดกับเด็กสาวทั้งสองอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับพวกคุณมาเป็นแขก”
“อ๊า องค์…คุณหนูระวังนะเจ้าคะ!”
สาวใช้ตกใจจนกระโดดโหยง รุดรีบเข้ามาขวางหน้าลั่วซืออวี่ไว้
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยปากอธิบาย “แม่นางไม่ต้องกลัว นี่คือพ่อบ้านของข้า ชื่อว่าเสี่ยวไป๋ เป็นหุ่นยนต์”
“เสี่ยวไป๋ รีบขอโทษแม่นางทั้งสองเร็ว”
“ขอโทษที่ทำให้แม่นางทั้งสองตกใจขอรับ” เสี่ยวไป๋เอ่ยคำขอโทษอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังค้อมกายอย่างเป็นสุภาพบุรุษมากเสียด้วย
ลั่วซืออวี่จ้องมอง
