ยนเพื่อกราบอาจารย์ แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีรากปราณแม้แต่น้อย ชั่วชีวิตเป็นได้เพียงคนธรรมดา
“นายท่าน ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว”
หุ่นยนต์ตัวหนึ่งเดินออกมาจากห้อง ทำท่าเชื้อเชิญให้หลี่เนี่ยนฝาน
“อ้อ”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกสลดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจทำร้ายตัวเอง จึงเดินกลับไปที่ห้อง
ระบบให้หุ่นยนต์ตัวนี้เป็นรางวัลหลังจากที่เขาเรียนวิชาฟิสิกส์สำเร็จ
แรกเริ่มเดิมทีก็ยังคิดว่าไม่เลวที่มีหุ่นยนต์อัจริยะคอยรับใช้ แต่ตอนนี้หลี่เนี่ยนฝานกลับอยากร้องไห้ ในโลกบำเพ็ญเซียน หุ่นยนต์เป็นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเศษเหล็กง่อยๆ กองหนึ่ง
บ้านที่หลี่เนี่ยนฝานอาศัยอยู่นั้นเป็นเรือนสี่ประสาน หอและศาลาเรียงราย สะพานข้ามลำธาร เข้ากับทิวทัศน์บนเขาเป็นอย่างดี นับว่าเป็นจุดที่ทำเลเป็นเลิศ
เรือนสี่ประสานหลังนี้ ระบบก็มอบให้เป็นรางวัลหลังจากที่เขาสำเร็จวิชาสถาปัตยกรรม
ที่จริงแล้วข้าวของเครื่องใช้ประจำวันที่นี่ล้วนเป็นรางวัลที่ระบบมอบให้หลังจากที่หลี่เนี่ยนฝานทำภารกิจทั้งเล็กทั้งใหญ่สำเร็จ บวกกับที่หลี่เนี่ยนฝานยังได้สมญานามว่าเทพกสิกรรม การเพาะปลูกจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉะนั้นต่อให้ตัดขาดกับทางโลก ก็ยังอยู่ได้อย่างเพียงพอต่อความ
