ต้องการ อีกทั้งอาหารการกินก็ดีมากซะด้วย
“ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เป็นคนธรรมดาไปทั้งชีวิตนี่แหละ อย่างน้อยอากาศกับทิวทัศน์ที่นี่ก็ดีกว่าโลกก่อนหน้ามาก ไม่ต้องทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว ดีจะตายไป”
หลี่เนี่ยนฝานปลอบใจตนเอง
สิ่งเดียวที่เขาขาดในตอนนี้ก็คือแฟน ผู้หญิงที่บำเพ็ญเซียนต้องสวยทุกคนแน่ๆ น่าเสียดายที่พวกเธอคงไม่สนใจปุถุชนอย่างเขา
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า ทำได้เพียงจินตนาการในหัวเอาเท่านั้น
เขาตะโกนไปยังเรือนด้านหลัง “ต้าเฮย กินข้าวได้แล้ว!”
สุนัขพื้นเมืองสีดำตัวหนึ่งปรี่เข้ามาเร็วรี่ แลบลิ้นจ้องมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวัง
“เห็นแก่กินจริงๆ เลย”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มพลางเตรียมอาหารให้ต้าเฮย
ต้าเฮยเป็นสุนัขที่หลี่เนี่ยนฝานพบเข้าโดยบังเอิญบนเขาลูกนี้ เดิมทีเป็นเพียงลูกลุนัขที่จวนเจียนจะอดตาย ถูกหลี่เนี่ยนฝานเก็บมาเลี้ยง ตั้งแต่นั้นมาทั้งคนทั้งสุนัขจึงอยู่เป็นเพื่อนกัน
ต้าเฮยนั้นว่าง่าย ยามที่หลี่เนี่ยนฝานเขียนตัวอักษรหรือวาดภาพ มันก็จะคอยเฝ้าอยู่เงียบๆ ทั้งยังชอบฟังหลี่เนี่ยนฝานดีดฉินเป็นพิเศษ
หลี่เนี่ยนฝานยังเคยคิดว่าต้าเฮยเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ สมแล้วที่เป็นสุนัขในโลกเซียน
ในข
