ณะเดียวกันนั้นเอง หญิงสาวสองคนก็เดินขึ้นมาจากเชิงเขา
หนึ่งในนั้นสวมกระโปรงสีขาว ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มทำปากยู่อย่างไม่สบอารมณ์ มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้รู้สึกเอ็นดู
เด็กสาวหน้าตาสะสวยเช่นนี้ ใครหนอทำให้นางเจ็บช้ำใจได้ลงคอ
นางเดินมาด้วยความเดือดดาล เอ่ยอย่างขมขื่น “เสด็จพ่อโง่เง่า แย่ที่สุด ถึงกับคิดให้ข้าแต่งงานกับตวนมู่หลีเจ้าคนน่ารังเกียจนั่น ให้อภัยไม่ได้!”
ด้านหลังของนาง สาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็พลันหน้าซีดเผือด พูดด้วยเสียงสั่นเทา “องค์หญิง คำพูดพวกนี้พูดไม่ได้เด็ดขาดนะเพคะ! ถ้าหากมีคนไม่หวังดีมาได้ยินเข้า พวกเราจะแย่เอานะเพคะ”
“ข้ากำลังจะถูกบังคับให้แต่งงานกับตวนมู่หลีแล้ว ยังต้องกลัวอะไรอีก” เด็กสาวกระโปรงขาวกระฟัดกระเฟียด “หากยังบังคับข้าอีก ข้าก็จะตายให้รู้แล้วรู้รอด!”
สาวใช้รุดรีบคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยด้วยความขลาดกลัว “องค์หญิง ท่านจะตายไม่ได้ อย่าทำให้บ่าวกลัวสิเพคะ”
“ไอ้หยา ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง ข้าไม่ได้อยากตายสักหน่อย”
เด็กสาวกระโปรงขาวกลอกตาไปมา พูดอย่างซุกซน “แต่ว่าข้าก็ซ่อนตัวได้ ถ้าหากเสด็จพ่อยังบังคับข้าอีก ข้าก็จะหาที่ซ่อน ป่านี้ก็ไม่เลว ไม่สู้หาที่หลบเสียเลย!”
“เ
