ฮ้อ ทำข้ากลัวแทบแย่ หลังจากนี้องค์หญิงอย่าพูดเรื่องตายอะไรพวกนี้อีกเด็ดขาดนะเพคะ” สาวใช้ตบอกลุกขึ้นยืน
นางมองสำรวจรอบด้าน ทันใดนั้นก็หดคอพร้อมพูดว่า “ป่าแห่งนี้โดยรอบไร้ซึ่งผู้คน วังเวงเหลือเกิน ไม่แน่ว่าอาจมีสัตว์ป่าโผล่มา อันตรายมาก พวกเรารีบกลับกันดีกว่าเพคะ”
“ข้าใกล้จะถึงขั้นจู้จีแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก รีบมาหาที่ซ่อนตัวกับข้าเร็ว” เด็กสาวหาเป้าหมายพบแล้ว ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไป สาวเท้าวิ่งขึ้นเขา
“องค์หญิง รอข้าด้วย…”
คนหนึ่งวิ่ง อีกคนหนึ่งตาม ไม่นานก็มาถึงสันเขา
ปุยเมฆขาวลอยล่อง ท่ามกลางเงาไม้เขียวชอุ่ม อาคารโบราณหลังหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
สาวใช้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ที่นี่มีคนอยู่ด้วยหรือ”
“เรือนหน้าตาแปลกประหลาด ดูเก่าแก่ ราวกับยกออกมาจากภาพวาด” เด็กสาวมองเรือนสี่ประสานอย่างพินิจพิจารณา
รูปแบบของอาคารหลังนี้แตกต่างจากที่นางเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ไม่อาจเรียกได้ว่าโอ่อ่าหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกว่าไม่ธรรมดา เป็นหนึ่งเดียวกับทิวทัศน์รอบข้าง ทำให้อยากเข้าไปยลยิน
ไม่รู้ว่าคิดเองหรือไม่ นางรู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าวังหลวงเลย
หรือว่าจะมีปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกอาศัยอยู่ที่นี่
