งที่ไหน จนลืมดูตารางแข่งของตัวเอง…” สีหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด เขาหันหลังกลับแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
หลังจากนั้นไม่นานนัก ต้วนอวิ๋นก็ได้ยินใครบางคนคร่ำครวญเสียงดังอย่างน่าเวทนา
“เฮงซวยเอ๊ย!!”
…
การแข่งขันรอบคัดออกครั้งที่สอง ณ ลานแข่งขันหมายเลขห้า
เวลาสองชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปู้ฟางมาถึงด้านหน้าของลานแข่งขันหมายเลขห้าแล้ว เขายังถือป้ายร้านอาหารหมอกเมฆาไว้ในมือ ชายหนุ่มค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อย เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากรุมล้อมอยู่รอบๆลานแข่งขัน
เกิดอะไรขึ้น
เสี่ยวโยวที่อยู่ข้างๆ มองกลุ่มผู้ชมที่อยู่รอบๆ ลานแข่งขันด้วยสายตาเยือกเย็น
ดูเหมือนนางจะเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของปู้ฟางแล้ว นางจึงกระโจนออกไปยืนอยู่ด้านหน้าชายหนุ่ม พร้อมเส้นผมที่สยายไปตามแรงลม ก่อนจะยกเรียวแขนอันงดงามของตนเองขึ้น
“หลีกทาง” น้ำเสียงที่เรียบเฉยนั้นก้องกังวาน ขณะพลังปราณเที่ยงแท้สีดำทมิฬปะทุออกมาจากแขนของหญิงสาว คลื่นพลังนั้นแผ่กระจายออกไปตามทางเดิน ทำให้ผู้คนที่เบียดเสียดราวกับเป็นทะเลมนุษย์แหวกออกเป็นทาง กลุ่มคนจำนวนมากทั้งสองฝั่งต่างล้มระเนระนาดลงตามทางที่แหวกออก
ปู้ฟางตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มุมปากของเขายกขึ้นอย่างอดไม่ได้
