ู้อยากเห็น แม้ว่าจะมีกลิ่นเหม็นโชยออกมาจากลานแข่งขันแห่งนี้ก็ตาม
มีผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งต้มอุจจาระบนลานแข่งขัน และผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่ได้รับผลกระทบจากมันต่างไม่ยอมรับผลการประเมิน พวกเขาบังคับให้กรรมการลองชิมอาหารของชายหนุ่มคนนั้น… “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ”
“กินมันเลย! ในฐานะที่ท่านเป็นกรรมการ ท่านควรตัดสินอย่างยุติธรรม ท่านก็แค่ต้องกินมันเข้าไปเท่านั้นเอง!”
“รีบๆ กินมันสิ อย่าปล่อยให้คนฉวยโอกาสชนะและลอยนวลไปได้”
“ท่านกรรมการ พวกเราขอเป็นกำลังใจให้ท่าน... กินมันเลย!”
…
ผู้ชมต่างต้องการกระพือเรื่องนี้ให้เป็นที่สนใจมากขึ้น จึงเริ่มส่งเสียงตะโกนมาจากอัฒจันทร์ เสียงตะโกนของผู้ชมทำให้สีหน้าของกรรมการมืดครึ้มขึ้นเรื่อยๆ
“คนดูอย่างพวกเจ้าก็พูดง่ายสิ… หากพวกเจ้ามาลองเป็นข้า… พวกเจ้าจะกินมันหรือไม่เล่า พวกเจ้าก็แค่คนนิสัยเสียที่ต้องการหาความสนุกจากความโชคร้ายของผู้อื่น…” กรรมการรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาหลังได้ยินผู้คนส่งเสียงสนับสนุนให้เขากินอาหารจานนั้น
หัวใจของกรรมการคนนั้นเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองตรงมายังเขา มันคือสายตาของคนใหญ่คนโตซึ่งเป็นผู้ดูแลงานประลอง
