กลัวในดินแดนเร้นลับได้… เขารู้ว่าตนเองจำเป็นต้องระมัดระวังตัวเมื่อเผชิญหน้ากับปู้ฟาง
ถงเหอจัดแต่งเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยและแสดงสีหน้าเคร่งขรึมขณะเดินไปทางร้านอาหารแห่งนั้นช้าๆ
ปู้ฟางมีสีหน้าสับสนเมื่อเห็นชายทั้งสองคนเดินมาทางร้านอาหารของเขา ชายหนุ่มรู้สึกว่าพวกเขาดูคลับคล้ายคลับคลา แต่ก็นึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใครหรือเขาเคยเจอทั้งสองคนนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด
ในเมื่อนึกไม่ออก จึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องใส่ใจเรื่องนี้ต่อ
ถงเหอมองร้านอาหารก่อนจะมองปู้ฟางด้วยสายตาอบอุ่น
“เถ้าแก่… ท่านคือเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้หรือ”
ปู้ฟางตะลึงงันกับคำพูดของอีกฝ่าย “ใช่แล้ว ข้าเอง” ปู้ฟางตอบคำถามของถงเหอ
เมื่อสายตาของถงเหอจับจ้องไปที่หอคอยอสุราซึ่งห้อยอยู่ตรงคอของปู้ฟาง แววตาคู่นั้นก็เผยให้เห็นถึงความโลภและความปรารถนา มันคืออุปกรณ์เทพของเมืองโบราณอสุรา
คนคนนี้ทำกับสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
สายตาของถงเหอทำให้ปู้ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อหมีซาสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของปู้ฟาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม หมีซาดึงแขนของถงเหอพลางเตือนสติเขาอีกครั้ง
พอถงเหอรู้สึกตัว เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้ม
