ูหมิ่นเขาจริงๆ น่ะหรือ
แม้ว่าถงเหอจะไม่รับรู้ถึงพลังของเสี่ยวโยวไม่ได้ แต่เขาก็ไม่กลัวนางแม้แต่น้อย นางดูยังไม่โตพอที่จะเป็นหนึ่งในสัตว์ประหลาดเก่าแก่เหล่านั้น
และเขาไม่เคยหวาดกลัวคนที่อยู่ในรุ่นเดียวกันกับตัวเอง
“พวกเราจะไป! พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ…” หมีซาหวาดกลัวเสี่ยวโยวอย่างมาก จนรู้สึกราวกับว่าถุงน้ำดีพุ่งขึ้นมาจุกตรงลำคอของตนเองอย่างไรอย่างนั้น
ถงเหอพ่นลมเยาะอย่างเย็นชาก่อนจะยกฝ่ามือขึ้น ความคิดเดียวที่อยู่ในใจของเขาคือต้องเอาหอคอยอสุราคืนมาให้ได้ เขาต้องการพังประตูร้านอาหารแห่งนี้ และบังคับให้ปู้ฟางคืนหอคอยอสุรามา
ทันใดนั้น ถงเหอก็รู้สึกราวกับว่ากระแสของเวลากำลังหยุดนิ่งลงเมื่อนิ้วมือเรียวบางปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา นิ้วเรียวบางนั้นแตะลงมาตรงหน้าผากของเขา
เปรี้ยง…
ถงเหอรู้สึกราวกับว่าศีรษะของเขากำลังจะระเบิด เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่ไหลพล่านไปทั่วตัว พลังที่มาจากนิ้วนั้นทำให้ร่างของเขากระเด็นไปไกลหลายลี้
เมื่อหมีซาสบสายตากับเสี่ยวโยว หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอีกครั้ง ชายหนุ่มรีบหาทางหลบหนีอย่างอุตลุด
หญิงสาวจากยมโลกกำลังปกป้องร้านอาหารแห่งนี้อยู่… นี่มันร้านอาหารประเภทใดกันเนี่
