“อะไรกัน นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย”
พวกหมอแทบคลั่งเมื่อเห็นว่าปู้ฟางทำหน้าไร้เดียงสา พวกเขาอยากถอดรองเท้าเขวี้ยงใส่หน้าเขาจริงๆ
หากเจ้าไม่ทำอาหารสุ่มสี่สุ่มห้าที่ส่งกลิ่นเหม็นจนส่งผลต่อสมาธิของพวกเรา แล้วพวกเราจะทำผิดพลาดจนหม้อหลอมของตัวเองระเบิดได้อย่างไรกัน
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้เวรนั่น!
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าปู้ฟางไม่มีอันตรายอะไร และการที่ชายหนุ่มเข้าร่วมการทดสอบครั้งนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย
จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรเล่า ใครจะไปคาดคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นคนชั่วช้า เขาบังอาจทอดก้อนที่ดูคล้ายอุจจาระในลานทดสอบ...
เขาจะทำตัวไร้ยางอายได้ยิ่งกว่านี้อีกหรือไม่
ปู้ฟางค่อนข้างงุนงงกับสายตาขุ่นเคืองของพวกหมอ สามคนนั้นสมองทึบหรืออย่างไร
ชายหนุ่มไม่คิดสนใจพวกเขาอีกต่อไป เขาหันหน้ามองเจ้าหน้าที่ตรวจสอบพลางพูดขึ้นอย่างสุขุม “นี่เป็นผลงานของข้า ข้าทำเสร็จแล้ว และมันก็เสร็จตามเวลาที่กำหนดไว้สองก้านธูป”
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่ยังคงตกตะลึงอยู่กลับมาได้สติอีกครั้ง
เขาเดินเข้าไปดูจานอาหารของปู้ฟาง
เอ่อ… รูปลักษณ์ของมันดูดีอย่างคาดไม่ถึงทีเดียว
แม้ว่าทักษะการจัดจานอาหารของปู้ฟางยังไม่ผ่านการฝึกฝนของระบบ แต่เขาก็มี
