วกเราไม่ยอมรับผลการตัดสินเมื่อครู่ ผลงานของเด็กหนุ่มคนนั้นรบกวนพวกเรา แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ตัดสิทธิ์เขาเล่า” หมอทั้งสามคนมองฟูป้าอย่างต้องการคำอธิบาย
ทั้งๆ ที่พวกเขามีโอกาสติดห้าสิบอันดับแรก แล้วจะรับได้อย่างไรที่ตัวเองต้องถูกคัดออกโดยที่ยังไม่ได้แข่งขันในงานประลองด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหนุ่มนั่นยังเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาถูกคัดออกอย่างง่ายดาย แถมหมอนั่นยังได้สิทธิ์ในการเข้าร่วมงานประลองอย่างไม่ต้องพยายามอะไรเลย แล้วพวกเขาจะทนได้อย่างไรกัน
ฟูป้าเลียริมฝีปากของตนเองพลางมองคนเหล่านี้อย่างสุขุมโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขายื่นเต้าหู้เหม็นชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชามกระเบื้องให้พวกเขา
“หากพวกเจ้าได้ลิ้มรสชาติของมันก็จะรู้เองว่าทำไม”
หมอทั้งสามคนผงะกับคำพูดของชายชรา ก่อนจะมองหน้ากันอย่างตะลึงงัน พวกเขาเบ้ปากอย่างอดไม่ได้ขณะมองดูเต้าหู้เหม็นชิ้นสุดท้ายที่ยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา
