ของเขาเสร็จแล้ว ลงไปดูกันเถอะ” ฟูป้าบอก
หลังจากพูดจบ ชายชราตาเดียวก็เดินลงจากอัฒจันทร์ เขาอยากจะเห็นจริงๆ ว่าเด็กหนุ่มผู้เย่อหยิ่งที่พยายามจะเข้าร่วมงานประลองหัตถ์เวทคนนี้มีทักษะระดับใด
อาหารอะไรที่ทำให้คนคนนี้หยิ่งผยองได้ขนาดนี้
ขณะที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบยังคงลังเลที่จะกินอาหาร หนานกงหวั่นและฟูป้าก็เดินเข้ามา เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเห็นฟูป้า ดวงตาของเขาก็ส่องประกายทันที
“ท่านฟูป้า มาแล้วหรือขอรับ” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ
“นี่คืออาหารที่เด็กหนุ่มคนนั้นทำเช่นนั้นหรือ” ฟูป้าหรี่ตาลงมองเต้าหู้เหม็นราดซอสเผ็ดหวาน
กลิ่นเหม็นฉุนและกลิ่นหอมหวานผสานกันอยู่ในอาหารจานนี้ ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกใจอย่างมาก
ฟูป้าเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้เมื่อเขารับรู้ถึงกลิ่นของมัน กลิ่นเหม็นนั้นโชยออกมาจากจานจนทำให้เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
แม้แต่ตอนที่เขานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นนั้นเหม็นเกินจะทน และตอนนี้เขาเดินมารับกลิ่นเหม็นในระยะใกล้ชิด จึงรู้สึกว่ามันเหม็นฉุนยิ่งกว่าเดิม
มันเหม็นกว่ายาจากฝีมือของปรมาจารย์ด้านยาพิษระดับทั่วไปเสียอีก
พ่อครัวเช่นนั้นหรือ คนคนนี้คือพ่อครัวจริงๆ น่ะหรือ
ฟู
