ไม่ควรขี้ขลาด เพราะหากพวกเราขี้ขลาด คนพวกนั้นก็จะยิ่งกดขี่ข่มเหงพวกเรายิ่งกว่าเดิม”
เมื่อหนานกงอู๋เชวียพูดทุกอย่างที่ต้องพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไป
…
ทันทีที่หนานกงหวั่นย่างเท้าเข้ามาในร้านอาหารหมอกเมฆา นางก็หรี่ตาคู่สวยลงอย่างอดไม่ได้เพราะได้กลิ่นหอมอบอวลอยู่ในอากาศ
นางยกมือเรียวงามของตนขึ้นมาถอดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าสะสวย ผมสีแดง ผิวขาวเนียน และใบหน้าที่บริสุทธิ์ผุดผ่องทำให้นางดูงดงามอย่างมาก
เหล่าลูกค้าที่ยังอยู่ในร้านอาหารต่างจ้องมองนางราวกับตกอยู่ในภวังค์
แม้ว่าหญิงสาวจากยมโลกจะงดงาม แต่นางก็เย่อหยิ่ง เยือกเย็น และเฉยเมยเกินไป ในขณะที่หนานกงหวั่นนั้นเป็นคนสวย น่ารัก และมีเสน่ห์ ความงามของนางทำให้ใครๆ ต่างต้องตื่นเต้น
“อะไรกันเนี่ย! นั่นมันแม่นางหนานกงนี่นา เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
“ทันทีที่ความขัดแย้งภายในตระกูลหนานกงจบสิ้นลง เทพธิดาของพวกเราก็รีบมาที่นี่เลย… หรือว่า…”
“อย่าพูดจาไร้สาระ ตระกูลหนานกงหมั้นหมายนางกับนักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะคนหนึ่งจากเมืองโอสถนภาแล้วไม่ใช่หรือ นางยังไม่ตัดสัมพันธ์กับเถ้าแก่ปู้อีกหรือนี่ หึๆๆ”
…
ดวงตาของลูกค้าทุกคนต่างทอประกายเมื่อเห็นหนานกงหวั
