ลึกล้ำมากขึ้น ทันใดนั้นขณะจ้องหนานกงหวั่น แรงดึงดูดไร้รูปแบบก็แผ่ออกมาจากดวงตาของนาง
หนานกงหวั่นรู้สึกราวกับว่าดวงตาดำสนิทของเสี่ยวโยวเปลี่ยนเป็นหลุมดำ ทำให้ตนเองเหมือนถูกกักขังอยู่ภายใน
หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดออกมาจากตัวของหนานกงหวั่น ตัวของหญิงสาวสั่นสะท้านรุนแรง
“ปึ้ก!”
หัวใจของหนานกงหวั่นกระตุกขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางได้สติกลับมาอีกครั้ง รู้สึกราวกับว่าตัวเองเพิ่งว่ายน้ำขึ้นมาจากสระที่ลึกมาก
เสี่ยวโยวรู้สึกได้ว่ามีมือมาตบไหล่นาง ทันใดนั้นเอง ความลึกล้ำภายในดวงตาของนางก็หายไปทันที
“เสี่ยวโยว อย่าก่อปัญหา” ปู้ฟางพูดอย่างสุขุม
หญิงสาวจากยมโลกหันมามองปู้ฟางด้วยมบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเบาๆ หลังจากนั้นนางก็หมุนตัวแล้วเดินไปอยู่ข้างๆ ต้นตื่นรู้ห้าสายซึ่งนางวางเก้าอี้ไว้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เจ้าดำ
หนานกงหวั่นหายใจหอบจนอกกระเพื่อม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อครู่นี้นางคิดว่าตัวเองกำลังจะตายเสียแล้ว
แต่ปู้ฟางก็ช่วยนางเอาไว้ทัน
หนานกงหวั่นเงยหน้าขึ้นพลางฝืนยิ้ม
“เถ้าแก่ปู้ ข้าไม่ได้เจอเจ้ามานานแล้ว ได้ยินว่าเจ้าช่วยพี่ชายของข้า ข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอบคุณเจ้า”
เสี่ยวโยวที่อยู่ไม่ไกล
