ร็วที่นางใช้ยอมรับข้อเสนอ ไหนกันหลักการของเจ้า… ไหนกันความยับยั้งชั่งใจของเจ้า
หนานกงอู๋เชวียไม่ได้มีค่ามากไปกว่าข้าวโลหิตมังกรชามหนึ่งเลย
รอยยิ้มน่ารักจากหญิงสาวจากยมโลกคงอยู่เพียงพริบตาก่อนที่ใบหน้าของนางจะกลับไปเป็นเยือกเย็นไร้อารมณ์เช่นเคย นัยน์ตาดำสนิทของนางจับจ้องไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของห้องโดยสาร ก่อนที่นางจะโบกมืออย่างขอไปที
จู่ๆ หนานกงอู๋เชวียก็สัมผัสได้ว่าพลังกดดันที่ทับเขาไว้อันตรธานไปแล้ว
เขาคลานขึ้นมาจนถึงด้านบนอย่างไม่อยากเชื่อ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเปี่ยมสุข เมื่อคลานขึ้นมาถึงประตูแล้ว หนานกงอู๋เชวียก็พุ่งตัวออกจากห้องโดยสารเรือพลางแหกปากตะโกน
“สหายปู้ ต่อแต่นี้ไปข้าหนานกงอู๋เชวียจะขออยู่รับใช้รองมือรองเท้าตามแต่เจ้าจะสั่ง” หนานกงอู๋เชวียซาบซึ้งจนสะอื้นไห้ เขามั่นใจว่าผู้ที่ช่วยเขาไว้ต้องเป็นปู้ฟางอย่างแน่นอน
หนานกงอู๋เชวียผู้ดีใจจนสิ้นสติกางแขนวิ่งเข้าหาปู้ฟาง แต่เมื่อสายตาเขาเบนไปเห็นหญิงสาวจากยมโลกที่ยืนอยู่ข้างๆ ปู้ฟาง เขาก็หยุดวิ่งไปเสียเฉยๆ หนานกงอู๋เชวียจ้องใบหน้าเย็นชาแต่สวยงามไร้ที่ติด้วยความหวาดกลัว สตรีนางนี้มาจากยมโลกอย่างแท้จริง
จู่ๆ หนานกงอู๋เชวียก็ล้มเลิกความตั
