ยู่ข้างๆ บุรุษกายาโลหิตห่างกันเพียงสามฉื่อเท่านั้น
“เจ้าคิดจะทำอะไร” บุรุษกายาโลหิตตกตะลึงไปชั่วขณะ อึดใจถัดมาเจ้าสุนัขอ้วนก็ยกอุ้งเท้าขึ้นอีกครั้ง
ขณะที่อุ้งเท้าของมันยกหราอยู่กลางอากาศ ขนาดของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นทุกที จนกลายเป็นอุ้งเท้าใหญ่ยักษ์
เปรี้ยง!
หอกโลหิตถูกอุ้งเท้าทุบจนสลายหายไป ขณะที่อุ้งเท้านั้นพุ่งใส่บุรุษกายาโลหิตต่อ มันกระแทกใส่ร่างของเขาอย่างจังก่อนจะอัดเข้ากับตีนหอคอย ทำเอาแผ่นดินสั่นสะเทือนไปหมด
“เหตุใดเจ้าถึงกินเนื้อสุนัข เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงกินเนื้อสัตว์ที่ทรงเกียรติเช่นนี้ มีเนื้ออีกตั้งมากมายหลายชนิด เช่นเนื้อมังกรหรือเนื้อหมู… เจ้าจะอยากกินเนื้อสุนัขไปทำไม รนหาที ตายเช่นนั้นหรือ”
ใบหน้าอ้วนกลมของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่สั่นไหวขณะที่มันเปิดปากพูด
ริมฝีปากของหญิงสาวจากยมโลกบิดเบี้ยวขณะจ้องมองภาพตรงหน้า ไอ้นิสัยเล่นใหญ่เล่นโตเช่นนี้… ต้องเป็นสุนัขตัวนั้นไม่ผิดแน่
ถึงจะเป็นสุนัขตัวเดียวกับที่นางรู้จัก ทว่าในอดีตมันทั้งสง่าและดูดี เหตุใดตอนนี้ถึงได้อ้วนขนาดนี้กัน
ปู้ฟางยกมือลูบคางพลางเม้มปากแน่นขณะมองเจ้าดำผู้อ้วนท้วน ดูเหมือนว่าอาหารที่เขาให้เจ้าดำคงจะมันเกินไป ตอนที่เขาพบเจ้า
