แล้วพาตาเฒ่านั่นไปกับเจ้าด้วย…”
ปู้ฟางฉวยโอกาสขณะที่หญิงสาวจากยมโลกกำลังเจรจากับบุรุษกายาโลหิต หันไปพูดกับหยางเหม่ยจี๋ที่เพิ่งจะรอดพ้นความตายมาหยกๆ
ขณะนี้หยางเหม่ยจี๋กำลังสะอื้นไห้พลางยัดโอสถทิพย์แบบเม็ดและโอสถทิพย์แบบน้ำปริมาณมากจากในกระเป๋าคลังเก็บของนางใส่ปากปรมาจารย์เสวียนเปย
ปู้ฟางรู้สึกว่าภาพที่เขาเห็นอยู่นี้ช่างแปลกประหลาดสิ้นดี คนที่มีร่างกายกำยำแข็งแกร่งกลับเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ราวกับเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ…
“แล้วท่านเล่า” หยางเหม่ยจี๋ถามปนสะอื้น
“ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกเล็กน้อย ที่นี่อันตรายเกินไป เจ้ารีบหนีไปเถิด”
ปู้ฟางขมวดคิ้วก่อนจะพูดกับนางอย่างใจเย็น
หยางเหม่ยจี๋ถึงกับอับจนถ้อยคำไปชั่วอึดใจ นางอยากให้ปู้ฟางหนีไปด้วยกัน แต่สีหน้าที่แน่วแน่ของชายหนุ่มทำให้นางไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำมาเกลี้ยกล่อมเขาได้
ชีวิตของปรมาจารย์เสวียนเปยพ้นขีดอันตรายแล้ว ทว่าแผลของเขายังหนักหนาพอดู ควรได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับการให้เขาพักฟื้นแม้แต่น้อย
“รีบไป!” ปู้ฟางตะโกนอีกครั้งหนึ่งก่อนจะเลิกใส่ใจนาง
หากนางไม่ออกไปตอนที่ชายคนนั้นกำลังสนใจเรื่องอื่นอยู่ แล้วจะออกไปตอนไหนได้อีกเล่า
ปู้ฟ
