ช่างเป็นหญิงสาวที่ดูหลุดพ้นจากทางโลกเสียจริง
หลังจากที่ไป๋หลิงเดินจากไป หญิงสาวผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็มองตามหลังไปด้วยความประหลาดใจ
แต่นางก็แปลกใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มหน้าลง ลูบคลำตุ๊กตาไม้แกะสลักขนาดเล็กที่มีรอยชำรุดในมือต่อ
ไม่รู้ว่าท่านจะอยู่ที่นี่หรือไม่ จูหลานพึมพำกับตัวเอง
นางคิดว่าเย่หนานคงแค่ผ่านมายังสถานที่ของนางเท่านั้น สถานที่เล็กๆ แบบนั้นย่อมไม่มีทางมียอดฝีมือระดับเย่หนานอาศัยอยู่ถาวร
ดังนั้น นางจึงออกตามหาเขาจนมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ความแค้นส่วนตัว นางก็วางเอาไว้ก่อนชั่วคราว
เป้าหมายของนางคือตามหาเย่หนานให้พบ แล้วหาทางขอติดตามอยู่ข้างกายเขา
การได้อยู่ข้างกายยอดฝีมือระดับเย่หนาน ย่อมดีกว่าออกไปตระเวนฝึกฝนเองที่ไหนๆ
เพียงแต่นางหารู้ไม่ว่า ไป๋หลิงที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ คือลูกศิษย์ของเย่หนานนั่นเอง
ณ ใจกลางเมือง ภายในตำหนักใหญ่ของสำนักเหมันต์น้ำแข็ง
ชายวัยกลางคนหัวโล้นและเด็กสาวผู้หนึ่งนั่งหันหน้าเข้าหากัน โดยมีกระดานหมากล้อมคั่นกลาง
เด็กสาวสวมชุดขาวราวหิมะ งดงามดุจเทพธิดาน้ำแข็ง
ส่วนชายวัยกลางคนหัวโล้นดูน่าเกรงขาม เขาคือเจ้าสำนักเหมันต์น้ำแข็งปิงไท่
เสวียนเอ๋อร์
