นกระปรี้กระเปร่าชิ้นโตอยู่เต็มปาก
“เป็นอย่างไร… รสชาติใช้ได้ไหม” ปู้ฟางถามอย่างใคร่รู้
‘เจ้าเป็นพ่อครัว ไม่ใช่ข้า มาถามเรื่องรสชาติกับข้าทำไมกัน’ หนานกงอู๋เชวียอึ้งไป ‘ถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่’
หนานกงอู๋เชวียมองปู้ฟางด้วยสีหน้าแปลกประหลาด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าปู้ฟางไม่ใช่คนที่น่าเชื่อถือและไว้ใจได้ขึ้นมา
“กร้วม…”
หนานกงอู๋เชวียกัดทะลุผิวของเนื้อปั้นกระปรี้กระเปร่า กลิ่นหอมซึ่งซ่อนตัวอยู่ข้างในทะลักออกมาทันที ของเหลวที่ร้อนลวกลิ้นพุ่งออกมาจากปากของเขา
ให้ตายเถิด! นี่มันเกิดบ้าอะไรกัน
หนานกงอู๋เชวียกระโดดโหยงด้วยความตกใจ หัวใจสั่นสะท้านทันที
เนื้อปั้นอร่อยทีเดียว แถมหนานกงอู๋เชวียยังรู้สึกตื่นเต้นกับความฉ่ำของมันซึ่งแตกกระจายเต็มปากตอนกัดไม่น้อย
เขาตื่นเต้นเอามากๆ เมื่อได้กินอาหารจานนี้… สมกับเป็นสหายปู้ อาหารทุกจานที่เขาทำล้วนมีความพิเศษ
ง่ำ! ง่ำ!
หนานกงอู๋เชวียเคี้ยวเนื้อปั้นอย่างรวดเร็วพลางผงกศีรษะแสดงความพอใจ
“รสชาติดีมาก! อาหารทุกจานที่เจ้าทำคุณภาพสูงทั้งสิ้น” หนานกงอู๋เชวียยกย่องอย่างจริงใจ
“อย่าเพิ่งด่วนสรุป ลองสำรวจการเปลี่ยนแปลงของร่างกายดู” ปู้ฟางรีบเอ่ยแนะนำหนานกงอู๋เชวียพลางยกยิ้มมุมปาก
ห
