แบ่งปันดินแดนเร้นลับแห่งนี้กับคนอื่นๆ เป็นเรื่องยากเย็นไม่น้อยที่ตระกูลเดียวจะค ควบคุมดินแดนเร้นลับไว้ทั้งหมด
ปู้ฟางและหนานกงอู๋เชวียเดินเข้าอาคารสูงหลายชั้นไปอย่างสบายอุรา
ภายในอาคารมีทั้งเสียงอึกทึกครึกโครมและคนมากมาย ทุกคนที่ได้สิทธิ์ในการเข้าดินแดนเร้นลับมากันจวนจะครบแล้ว
มีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่จำปู้ฟางกับหนานกงอู๋เชวียได้เพราะชื่อเสียงของพวกเขากำลังกระฉ่อน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งปู้ฟางซึ่งมีพลังปราณเพียงระดับเก้าขั้นเซียนเทพ แต่หาญกล้าติดตามเหล่ายอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ดินแดนเร้นลับเพื่อต่อสู้แย่งชิงโอกาส ช่างเปลืองสิทธิ์ไ ไปเปล่าๆ โดยแท้
ไม่มีใครรู้ว่าในหัวของหนานกงอู๋เชวียคิดอะไรอยู่ เขาจึงทิ้งสิทธิ์อันมีค่าไปทั้งๆ เช่นนี้
สายตาที่เปี่ยมด้วยจิตสังหารจับจ้องปู้ฟางและหนานกงอู๋เชวีย เมื่อรู้สึกตัวว่าตกเป็นเป้าสายตา ทั้งคู่ก็อึดอัดไม่น้อย พวกเขาหันกลับมาอีกทางแล้วพบว่าหนานกงเสวียนเฮ่อกำลังถล ลึงตาใส่อยู่ไม่ไกล
สีหน้าของหนานกงเสวียนเฮ่อถมึงทึง มุมปากทั้งสองกระตุก เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธอย่างสุดขีด
ปู้ฟางไม่แยแสหนานกงเสวียนเฮ่อสักนิด ส่วนหนานกงอู๋เชวียฉีกยิ้มกว้าง ก่อนยกมือขึ้นชูนิ้วกลางใส่หนาน
