เน่าเหม็นแน่ ถ้าข้ากินโอสถทิพย์ที่เจ้าทำ ข้าจะไม่กลายเป็นคนโง่ไปหรอกหรือ ใครจะหาเรื่องใส่ตัวกินโอสถทิพย์ของเจ้ากัน” หนานกงอู๋เชวียปรายตามองชายที่พอกแป้งจนหนาเตอะก่อนเอ่ยกลับอย่างเดียดฉันท์
“อีกอย่างนะ… คนกึ่งชายกึ่งหญิงเช่นเจ้าฝันจะแต่งงานกับน้องสาวของข้าเช่นนั้นหรือ เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าน้องเขยตัวจริงเสียจริงของข้ายืนอยู่ข้างๆ ข้าแล้ว”
หนานกงอู๋เชวียยกมือขึ้นดึงตัวปู้ฟางที่กำลังงุนงงออกมาด้านหน้า
มู่เฉินเฟิงหรี่ตามองปู้ฟาง เขายกมือปิดปากพลางหัวเราะคิกคักกับตนเอง
หลังจากหัวเราะจนพอใจแล้วชายหนุ่มก็หันหลังเดินจากไป
หนานกงอู๋เชวียอดเหลือบตามองปู้ฟางที่กำลังยืนทำตาปริบๆ ไม่ได้
“สหายปู้… หมอนั่นมองแบบนั้นดูถูกเจ้าชัดๆ”
ปู้ฟางจ้องหนานกงอู๋เชวียด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“เอาเถอะ… เจ้าจะคิดอย่างไรก็ตามใจเลย”
