ฝนที่เย็นเยียบตกจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน แล้วแตกกระเซ็นตอนกระทบพื้น
หนานกงเสวียนอิงเอามือไพล่หลังพลางเดินช้าๆ เข้าสู่ถนนสายหลักของเมืองหมอกนภา
เม็ดฝนที่ตกลงมาในบริเวณใกล้เคียงไม่อาจสัมผัสตัวเขาได้แม้แต่น้อย
ทุกย่างก้าวกินระยะทางไปไกล
ตอนนั้นเองเขาก็หยุดเดินแล้วหยิบยันต์ออกมา เมื่อได้ยินข้อมูลที่ถูกถ่ายทอดผ่านยันต์ เขาก็แสยะยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว
“ในที่สุดก็เจอ... หนานกงอู๋เชวีย ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้อีก”
หนานกงเสวียนอิงอับอายและขุ่นเคืองที่ปล่อยให้หนานกงอู๋เชวียหนีไปได้เพราะความประมาท เขาคิดเองว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือแล้ว แต่เจ้าเด็กนั่นกลับหนีรอดไปได้
มันทำให้เขาเสื่อมเสียต่อหน้าพี่ใหญ่ เขาจึงอยากเจอหนานกงอู๋เชวียโดยเร็วแล้วนำตัวอีกฝ่ายกลับเข้าคุก ครั้งนี้เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้หมอนี่หนีรอดไปได้อีก
หนานกงเสวียนอิงเอานิ้วเท้าแตะพื้นเบาๆ เม็ดฝนรายรอบกระจัดกระจายออกไปเพราะพายุที่เกิดจากฝีมือของเขา ร่างของหนานกงเสวียนอิงพุ่งออกไปราวนกอินทรี ตรงรี่ไปที่ร้านอาหารหมอกเมฆาทันที
…..
หนานกงเฉิงคือสมาชิกรุ่นเยาว์มากพรสวรรค์ของตระกูลหนานกง คนผู้นี้ไม่เพียงมีพลังปราณแข็งแกร่ง เขาย
