ง หนานกงอู๋เชวียเบิกตาโตเท่าจานรองถ้วย สีหน้าของเขามีความซับซ้อน เขาดูเศร้าโศกทั้งยังมีแววโหยหาปรากฏบนใบหน้า
“น้องเขย เจ้าจะตายเช่นนี้ไม่ได้!”
หนานกงอู๋เชวียส่ายศีรษะ น้ำตาเอ่อออกมาคลอเบ้าและพร้อมจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ
ปู้ฟางที่มีกระทะกลุ่มดาวเต่าดำในมือจ้องมองเตาหลอมทั้งสามเขม็ง ชายหนุ่มขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเมื่อความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในใจ
ทันใดนั้นกระทะกลุ่มดาวเต่าดำก็พุ่งออกจากมือของปู้ฟางไป ความเร็วของมันถือว่าว่องไวทีเดียว
แม้ว่ากำลังเผชิญกับเตาหลอมทั้งสามและผู้ฝึกตนที่มีปราณชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ แต่ปู้ฟางกลับไม่มีร่องรอยความกลัวบนใบหน้า ประหนึ่งไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งกว่า
จางตงฟางอาจเสียทีให้เจ้าขาวแต่ก็ไม่รู้สึกอับอาย เขากลับปลอดโปร่งโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง
ถึงอย่างไรมันก็เป็นแค่หุ่นเชิดตัวหนึ่ง…
ตราบใดที่สังหารปู้ฟางได้ ก็ย่อมไม่มีใครหน้าไหนควบคุมหุ่นเชิดนั่นได้อีก เมื่อไม่มีคนคอยสั่งการ จางตงฟางย่อมหาวิธีจัดการมันได้แน่นอน
และหากเขาสามารถเรียนรู้วิธีควบคุมหุ่นเชิดนั่น… ก็อาจใช้ประโยชน์จากมันได้
เมื่อคิดว่าตนอาจจะมีหุ่นเชิดชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ในอาณัติ จางตงฟางก็ไม่สามารถ
