ิ่วคิ้วขมวด
หนานกงหมิงอ้าปาก หน้าผากมีเม็ดเหงื่อเย็นๆ หยดลงมา เขาจะไปรู้ได้อย่างไร
เมื่อครู่มันยังขายดิบขายดีอยู่เลย
จริงสิ หรือว่าร้านอาหารนั่นเริ่มก่อเรื่องอีกแล้ว
“คุณชายอู๋เชวีย ต้องเป็นเพราะร้านอาหารนั่นเริ่มทำอะไรอุตริแล้วแย่งลูกค้าของเราอีกแน่” หนานกงหมิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ท่านต้องจัดการเรื่องนี้เพื่อศักดิ์ศรีและประโ โยชน์ของตระกูลหนานกง…”
“ชู่! เงียบก่อน”
หนานกงอู๋เชวียหรี่ตาลง ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
หนานกงหมิงที่ตั้งใจจะพูดต่อตัวแข็งทื่อทันที เขาหันมองหนานกงอู๋เชวียด้วยดวงตาเบิกกว้าง
มีกลิ่นหอมเบาบางแผ่ซ่านไปทั่ว มันพัดมาปะทะใบหน้าของพวกเขาราวกับเป็นสายลมเย็น หนานกงอู๋เชวียอดไม่ได้ที่จะหลับตาและเพลิดเพลินกับกลิ่นดังกล่าว
“หมูป่าเพลิงระเบิดอสูรเวทระดับแปดกับเหยี่ยวปราณวายุอสนีระดับแปด ค่อนข้างแปลกแฮะ… เหมือนมีกลิ่นหอมจากสมุนไพรละอองเมฆด้วย ช่างแปลกประหลาดเสียจริง มีคนกำลังปรุงโอสถทิพย์หรือ อนี่”
หนานกงอู๋เชวียหรี่ตาลงพลางพึมพำออกมาขณะยกยิ้มมุมปาก