อากาศ แต่ในเมื่อหาเรื่องใส่ตัวเพราะหลงผิดและออกปากไปแล้วว่าจะชิมอาหารของปู้ฟาง หนานกงหวั่นที่หยิ่งในศักดิ์ศรีย่อมไม่ย ยอมถอนคำพูด จึงได้แต่กัดฟันชิมอาหารเหม็นๆ ลงท้อง
ใจนางไม่ได้อยากเอาอาหารเข้าปากแม้แต่น้อยเพราะไม่ใช่คนโง่เง่า นางรู้ว่าการกินอาหารจานนี้จะทำลายภาพลักษณ์ความเป็นเทพธิดาของตนราบคาบ และไม่มีหญิงใดในโลกไม่ห่วงภาพลักษณ์ของต ตนเอง
ตอนฉวยจานมาแล้วเห็นวัตถุสีดำปนเหลืองที่อยู่ข้างใน หนานกงหวั่นก็อยากจะโยนจานคืนใส่หน้าปู้ฟางทันที
ทว่านางก็พยายามระงับอารมณ์และควบคุมการกระทำของตัวเอง คำพูดของนางก็เหมือนน้ำที่บ้วนทิ้งไปแล้ว ไม่มีวันเก็บคืนมาได้
นางตัดสินใจกินของในจาน
หากเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงจริงๆ นางก็แค่กลับมากินโอสถทำความสะอาดร่างกายชะล้างความสกปรกทั้งปวงในตัวออกไป
ทว่าหนานกงหวั่นกลับรู้สึกสงสัยขึ้นมาขณะเล็มชิมอาหารที่ชื่อว่าเต้าหู้เหม็น
นางไม่รู้สึกถึงความน่าสะอิดสะเอียนสักนิด ภายในปากกลับมีแต่กลิ่นหอมหวาน
“นี่มัน… ประหลาดมาก”
ตอนได้กลิ่น มันฉุนรุนแรง กลิ่นจะเปลี่ยนไปขณะที่นางเอามั
